بیش از پنج هزار سال پیش، زمانی که تمام مردمان روی زمین مشغول بت پرستی بودند، و انسان را تنها همین کالبد خاکی و فانی می پنداشتند، آریاییان باستان اعتقاد داشتند انسان غیر از کالبد خاکی و فانی دارای کالبدی غیرمادی به نام "فـَرَه وَهَر"  (فــَـروَهَر، فروهر= واژه روح در زبان عربی) است. پس بنابر اعتقاد آریاییان باستان انسان دارای روح (فره وهر) بود و پس از مرگ این روح از بدن جدا شده و به جایی به نام "اختران" می رفت و به زندگی ادامه می داد. به عقیده آن ها، این "فره وهرها" هر ساله در ماه فروردین به زمین آمده و برکات آسمانی با خود می آوردند، و روز سیزدهم فروردین دوباره به آسمان برمی گشتند، پس آریایی ها یکی از شب های آخر ماه اسفند را به بالای تپه ها می رفتند و با روشن کردن آتش مراسم باشکوهی را برگزار می کردند و به استقبال فره وهرها می رفتند (چهارشنبه سُهران)، سپس در روز سیزدهم فروردین برای بدرقه "فره وهرها" به دشت ها رفته و جشن برپا می کردند (سیزده بدر).