💢 آیه ی نَفر و صنف روحانیت 💢


✅ روحانیت برای توجیه فلسفه ی وجودی خود، به آیه ی (توبه/۱۲۲) استناد می کند که به آیه ی نفر(بر وزن عقل) معروف است. نَفر به معنی کوچ کردن است  که در این آیه دو بار بکار رفته است :

وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ
و مؤمنان را نسزد که همگی کوچ کنند؛ چرا از هر جمیعتی گروهی کوچ نمی کنند تا در دین آگاهی یابند تا به هنگام بازگشت بسوی قومشان آن ها را انذار دهند، باشد که حذر کنند.  

✅ روحانیت موجود دارای چند ویژگی است که از جمله ی آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد :

🔹لباس روحانیت با لباس مردم زمانه متفاوت است. به عبارت دیگر لباس آنان لباس شهرت است که آنان را از دیگر مردم متمایز می کند.

🔹روحانیت شغل دیگری ندارد و از راه دین ارتزاق می کند.

🔹آنچه را روحانیت به عنوان دین تبلیغ می کند نص دین یعنی آیات و روایات نیست. بلکه صرفا محصول اجتهاد و تراوش های ذهنی خود است.

🔹حتی آن بخشی را هم که به روایات استناد می کنند، خود معترفند که یقین ندارند از معصوم(ع) باشد و صرفا ظن و گمان است.

🔹روحانیت برای فقاهت خود سالیان سال در حوزه های علمیه در قالب کلاس های رسمی مقدمات و فقه و اصول می خوانند.

🔹این روحانیت پس از فارغ التحصیلی و بازگشت به میان مردم، آن ها را به فقاهت نمی رسانند. بلکه از آن ها انتظار تقلید از خود را دارند.

🔹محتوای فقه روحانیت موجود دستورهای عملی یعنی حلال و حرام فقهی است که به صورت بخشنامه صادر می کنند و مردم هم به شکل تقلیدی موظف به اطاعتند.

✅ اینک بیاییم فقیهانی را که در آیه نفر ذکر شده اند، بررسیم و ببینیم روحانیت موجود تا چه اندازه بر آنان تطبیق می کنند :

🔹قطعا لباس آنان همان لباس متعارف زمانه بوده است.

🔹آن ها همچنان به کار کشاورزی یا دامداری خود مشغول بودند و بابت تبلیغ دین پولی نمی گرفتند.

🔹تفقه در دین برای آنان آموختن آیات قرآن و رفتار و گفتار پیامبر بوده است و هرگز اجتهاد در برابر نص نمی کردند.

🔹آنچه را به پیامبر نسبت می دادند، خود با چشم دیده بودند و به آن یقین داشتند.

🔹تفقه در دین تربیت یافتن در حضور پیامبر و تاثر از او در منش و کنش و گویش به هنگام معاشرت بود، نه این که در قالب کلاس های رسمی آموزشی باشد. لذا این امر مدت زمان بسیار کمی را صرف می کرد. اساسا مدینه النبی گنجایش پذیرایی طویل المدت از تمام قبایل جزیره العرب را نداشت.

🔹این فقیهان پس از بازگشت نزد قوم خود با انذار، آن ها را به چنان قابلیتی از تفقه می رساندند که هر یک در امر دین خود بی نیاز از تقلید می شدند. و دستور رسیده است تفقه در دین بر هر مرد و زن واجب است.

🔹محتوای ابلاغ این فقیهان انذار و پند و نصحیت بوده است. در انذار و پند، مخاطب محتوای نصیحت را در اعماق وجود خود می یابد و امر جدیدی را نمی آموزد و صرفا تذکری است اخلاقی که وجدان خفته ی او را بیدار می سازد.

✅ ممکن است گفته شود در صدر اسلام ساختار اجتماعی بسیط و ساده بوده است و لذا تفقه در دین ساده و بدون نیاز متخصص بوده است. ولی چون در این ۱۴۰۰ سال امور نوپدیدی حادث شده اند که باید حکم فقهی آن ها را استنباط نمود، لذا فقاهت به یک تخصص تبدیل شده است.
در جواب باید گفت که شما به چه حقی آنچه را که خدا و رسول در آن ها ساکت بوده اند و حکمی صادر نکرده اند، وارد می شوید و به اسم خدا حلال و حرام می کنید؟ آیا خداوند سبحان نعوذ بالله علم غیب به آینده نداشته است که چنین مستحدثاتی واقع خواهند شد تا حکم آن ها را از طریق رسولش به مردم ابلاغ کند؟!
این سکوت شارع مقدس در این امور یعنی ارجاع به عرف زمانه و همین عدم ردع شارع، امضایی است بر حکم عرف.

✳️ با این اوصاف قطعا نتیجه گرفته می شود که آیه نفر به هیچ وجه دلالت بر روحانیت موجود ندارد.


@Cmorghgrom30
.