دانستنی های زندگی

 حُرّیّت و روحانیّت

 (محمد طیبی)
«عموم روحانیون» قرن هاست که  «مهمان جیب مردم» هستند.
اکنون َسال هاست در ایران توامان «مهمان بودجه عمومی کشور و هم مهمان جیب مردم» شده اند.
اگر روحانیان به مانند پیامبران برای خود شغلی به عنوان محل کسب حلال داشتند، آن گاه در انجام وظیفه خود برای تبلیغ بین مردم توفیق بسیار بیشتری می یافتند.

با مراجعه به قرآن حکیم تعداد ٩ بار آیاتی به این مضمون مشاهده می شود :
شعراء:109
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَـمِينَ  
من که از شما (مردم) هيچ پاداشی بر رسالتم نمی خواهم ، پاداش من تنها بر پروردگار جهانيان است.

به غیر از آیه فوق آیات زیر نیز به همین مفهوم تصریح دارد.
یونس ،آیه ٧١
هود، آیات ٢٩، ۵١
شعرا، آیات، ١٢٧،  ١۴۵، ١۶۴ ،١٨٠
سبا، آیه ۴٧
بارها مشاهده شده است، آن دسته از روحانیت که محل درآمدی از کسب خود دارند، در عمل  «حریت و آزادگی» بیشتری در بیان نظریات خود دارند، و از سوی مردم نیز بسیار مورد اقبال عمومی قرار می گیرند.
مرحوم علامه طباطبایی، محمد رضا حکیمی و... فقط دو نمونه از علمای دینی هستند، که از دسترنج خود ارتزاق داشتند. اینان برای همیشه مورد اقبال مردم خواهند ماند.
یقینا باز هم دیگرانی در این قشر هستند، که پیرو راه پیامبران بوده و به مصداق آیات فوق الذکر، از محل مشاغلی که انتخاب نمودند با آزادگی به انجام وظایف تبلیغی خود موفق هستند.
اینجانب شخصا با بعضی از ایشان سال هاست که آشنایی دارم.

عزت زیاد 🌷🙏🌷