خلاصه راهکارهای رفع گسست نسلی و ایجاد تفاهم
خلاصه راهکارهای رفع گسست نسلی و ایجاد تفاهم
1. باید میان تعاریف گسست، شکاف و تفاوت نسلی فرق قائل شد.
2. با ترویج همدلی در جامعه، میتوان از شکاف نسلی کم نمود زیرا روابط وقتی رو به تکامل میرود که بر همدلی و تفاهم باشد و بر مبنای چشماندازی گسترده، شکل گرفته باشد.
3. والدین موظفاند با فرزندانشان در یک فضای همدلی و راحت گفتگو کنند که متأسفانه به دلیل آن تفاوت نسلی که در جامعه حاکم گردیده، این مسئله با چالش روبرو شده است.
4. مسئولان باید عدالت را در سطح جامعه گسترش داده و آن را بهطور دقیق اجرا نمایند تا تساوی در روابط یا احساس آن برای مردم جامعه قابل درک گردد.
5. مسئولان باید سعی نمایند تا احساس نابرابری و تبعیض در جامعه بهویژه در مسائل فرهنگی و اقتصادی ایجاد نشود.
6. لازم است بین گروهها، احزاب، نهادها و کنشگران اجتماعی و فرهنگی روابط اجتماعی ایجاد شود.
7. مسئولان نظام برای تحقق خواسته خود نباید از هر ترفند و رفتار ضدارزشی و غیراخلاقی بهره برند زیرا این مسئله باعث گسترش بدبینی در جامعه و در نتیجه شکاف اجتماعی میشود.
8. سعی شود با ورود عنصر مادی هر نوع تکنولوژی در ایران، عنصر فرهنگی آن نیز به جامعه تزریق شود.
9. مسئولان موظفاند گفتگو را جایگزین متکلم وحده بودن خود در ادارات نمایند. رسانهها نیز در اخبار و برنامههای خود باید بر گفتگوی میان مسئولان و افراد جامعه تأکید نماید.
10.لازم است برای هر قرائتی از انقلاب اسلامی، شاخصههای آن نیز بیان شود تا تظاهرگرایی در جامعه به وجود نیاید.
11. خانوادهها در سطح خرد و مسئولان در سطح کلان به ترویج فرهنگ گفتگو میان نسلها بپردازند.
12. رسانهها موظفاند در زمان پخش اخبار نشست مسئولان، نظرات مخاطبان را نیز نشان دهد تا فرهنگ گفتگو شکل گیرد.
13. مشارکت فعالانه نسل جدید در تمام عرصهها برای جامعه، بهویژه مسئولان و نسلهای گذشته، پذیرفته و اجرایی شود.
14. باید بر سلایق مشترک میان نسل قدیم و جدید تأکید نمود و از این طریق میان آنان تعامل ایجاد کرد.
15. حاکمیت موظف است در برخی از رفتارها، تصمیمات و سیاستهای خود در قبال نسل جدید و چگونگی برقراری ارتباط با آنان اصلاحاتی را انجام دهد.
16. از مهمترین ضعفهای جامعه فعلی ایران، کاهش اعتماد اجتماعی است؛ باید دراینباره برنامهریزیهای دقیق و مشترک صورت گیرد.
(مصاحبه مرکز پژوهشی مبنا با آقای دکتر عبدالله باقریفر مدیر انجمن جامعه شناسی ایران .استان قم)
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!