اشتباه جزء لاینفک زندگی انسان است.
◀️ اشتباه جزء لاینفک زندگی انسان است.
کسانی که دیگران را نمیبخشند آیا خودشان درگیر هیچ اشتباهی نمیشوند.
◀️ انتقام، کینه، خودآزاری و ناامن کردن محیط به خاطر اشتباه و یا سوءتفاهم بین افراد خانواده یا نزدیکان، زندگی را مختل میکند و مهمتر آن که تا آخر عمرشان باید حداقل، آن اشتباه را خودشان تکرار نکنند.
انسانها گاهی دچار توهم میشوند، کسی نمیتواند ادعا کند که همیشه با تعقل و آنالیز منطقی، زندگی را پیش برده و یا خواهد برد.
اشتباه گریزناپذیر است. وقتی خودمان دچار آن میشویم از دیگران انتظار بخشش و نادیده گرفتن خطایمان را داریم.
اما هستند کسانی که بیشتر اوقات دچار توهم هستند:
🍄 توهم مهم بودن.
🍄 توهم زیبا بودن.
🍄 توهم داشتن اصالت و ژن برتر.
🍄 توهم صداقت و راستگویی و...
🍄 توهم بیارزشی و مهم نبودن.
🍄 توهم عقل کل بودن.
🍄 توهم خوشسلیقگی
توهم انواع دیگری هم دارد که بسیار خطرناکتر است و زندگی خانوادگی و دوستان و همکاران را مدام به چالش میکشاند:
🔸 توهم شنیداری:
حرفهایی از دیگران میشنوند که غیر واقعیاست و زائیده ذهن خودشان است
🔸 توهم دیداری:
چیزهایی را میبينند که وجود خارجی ندارند و یا در آن لحظه آنجا نیستند و با اصرار زیاد پای حرفشان هم میمانند.
🔸 توهم لمس شدن:
احساس میکنند کسی از نزدیکان او را لمس کرده یا خیال آن را دارد.
🔸 توهم شنیدن بوی خاص:
وقت و بیوقت دنبال منشاء یک بوی خوب یا بد میگردند. بوی عطر کسی یا بوی بد زباله یا...
▫️توهم انواع دیگری هم دارد که اگر به هرکدام از اینها مبتلا باشیم زندگی خود و دیگران را به جهنم واقعی تبدیل میکنیم.
لازم به ذکر است که:
استرس، بیتوجهی، عقده های کودکی، تحقیر شدنهای زیاد و استفاده از الکل و افیون توهم را دوچندان میکند.
◀️ برای حفظ روابط انسانی بهتر است اشتباه اول را نادیده بگیریم و برای اشتباهات دوم برخورد مناسب و متناسبی را در نظر داشته باشیم و از عواقب آن غافل نشویم، تا خودمان به ناروایی گرفتار نشویم.
◀️ برخوردهای هیجانی و تصمیمات آنی به دو دلیل مخرب روابط انسانی است:
1. ممکن است شما دچار توهم لحظهای شده باشید.
2. ممکن است طرف مقابل دچار بیتعادلی آنی شده باشد.
🔸 نکته آخر
تصمیمات لحظهای و بدون فکر، میتواند شما را در زندگی بیاعتبار کند، قبل از هر کاری به اتفاقها، برداشتها، حفظ منزلت، از دست دادن فرصتها و یا ایجاد تهدیدهای جدید فکر کنید.
🏅یاعلی🏅
@MAKE_MOSALMANIM
📚⭐️📚
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!