قیاس مع الفارق
بنام خدا
قیاس مع الفارق
سلام سردار فدوی!
نمی دانم شب عملیات کربلای چهار کجای خط و یا در کدام مقر بوده، یا چه مسئولیتی داشتهای؟
نمی دانم آن شب تو نیز کنار محسن رضایی بودهای که قرار بود برای فریب دشمن هزاران تن را به کشتن بدهد؟
ولی من آن شب روی خاکریز در محل رهایی نیروها در کنار اروند رود بودم. همان جا که امروز یادمان علقمه است و کاروان راهیان نور برای دیدن بی لیاقتی شما در جنگ به دیدن آن میروند.
من آن شب، تنها در دو ساعت حدود ۲۰۰ دوست نازنین خود را بی آن که حتی گلوله به سوی دشمن شلیک کرده باشند، خونین بر آب اروند دیدم.
قرار بود این سخن شما را در مهار غائله بنزین، به ۲۴ روز دیگر موکول کنم اما انگار نمیشود.... وقتی داغ آدم را تازه میکنید، سکوت اوج بی عدالتی و بی تقوایی و پذیرش ظلم آشکار است.
پس تنها چند کلمهای مینویسم شاید روزی اجازه دهند از شما و مانند شما به خاطر بیتدبیری در جنگ هشتساله شکایت کنم. (اگرچه میدانم لابد پرونده من پیش از شکایت از شما، آماده میشود)
کاش آن شب، روی خاکریز، کنار اروند بودی و میدیدی دشمنی که یک بار در عملیات فاو به این شیوه شکست خورده است، برای مقابله امادگی کامل دارد و چگونه تا صبح دو لول های خود را روی اب اروند قفل کرده بود واجازه رسیدن نیرو های ما به ساحل خودش را نمیداد.
و کاش آن شب کنار سنگر فرمانده گردان فجر لشکر ۳۳ المهدی بودی تا - اگر بشناسی - از شهید مرتضی جاویدی "اشلو " میشنیدی که به فرماندهی خبر میداد که نخستین گروهانش به آن سوی آب نرسیده، اما مجبور است گروهان دوم را راهی کند.و آن شب چه سخت گذشت بر دوستان.
و حالا باید به جای پاسخ به خانواده شهدای آن عملیات، از چگونگی برخورد با مردم معترض به اقدامی بیتدبیرانه در افزایش قیمت بنزین، با قیاسی مع الفارق، عمل خود را با آن عملیات مقایسه کنید!
کاش قبل از این نوع تصمیمها که هنوز معلوم نیست از سوی چه کسانی گرفته شده و هر بخش خود را مبرا نشان می دهد، شما یا نماینده سپاه در شورای امنیت ملی از عکس العمل طبیعی مردم نیز میگفتید و تدبیر می کردید که چگونه مردم را باید توجیه کرد و هزینه ها را به حداقل رساند نه این که بعد از خسارت های فراوان مردم و نظام، تازه در پی توجیه حادثه باشیم.
نمی دانم چه مشابهتی میان این دو حادثه وجود دارد که چنین قیاسی را مطرح کردهاید؟ البته لابد تنها شباهت این دو حادثه در یکی بودن فرماندهی است!
حسین پیروان ۹۸/۹/۹
رزمنده دیروز و بازنشسته امروز
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!