"امام زمان با پیام می آید، نه با شمشیر"
"امام زمان با پیام می آید، نه با شمشیر"
هیچ پیامبری در قرآن به شیوه ای قهر آمیز و روشی خشونت آمیز با مردم روزگار خود سخن نگفته است؛ در سوره شعرا، همه انبیای بزرگ مخالفان خود را برادر خطاب کرده اند و بی هیچ منتی و طلب مزدی تجربه ها و یافته های خود را به پای مردم ریخته اند و حتی در برابر جفای خلق نیز، به آن ها عشق ورزیده اند.
و همه به این دلیل که برای تغییر رفتار و تولید انگیزه های اخلاقی، زور و اجبار و تهدید و خشونت هرگز به کار نمی آید و برای رسیدن به این هدف آنچه کارساز است، منطق است و محبت.
این دلربایی است که معجزه می کند نه ترس و دلشکافی، و به محوریت همین روش قرآن است که امام زمان باشمشیر و به منظور انتقام و ترویج خشونت نمی آید. این تصویر افراد قدرت طلب و خشونت خواه است که سیمای بزرگان معنوی را با تیر و شمشیر نمایش می دهند.
او با پیامی انسانی می آید، به منظور کمک به انسان ها در جهت تلطیف دل و رشد عقلانی می آید، می آید تا کمک کند که آدمیان جان خود را تازه و نو کنند، و خوب می داند که اگر جان ها نو شوند جهان ها نیز نو شده و انصاف و انسانیت گسترش می یابد. تلاش برای شستشوی جان ها با اوست ولی کار ساختن جهان ها با انسان ها و اعضای هر سرزمینی خواهد بود.
تصویر امام زمانی که شمشیر بر دست می آید متعلق به افرادی است که از دین و معنویت دین هیچ نیاموخته اند و کینه های شخصی خود را به دامن دین دوخته و از آن فقط جنگ و تنازع آموخته اند. امام زمان با پیام می آید و دلربایی از جان، و همین و بس، چرا که:
در جان رفت جان دیگر شود، جان که دیگر شد جهان دیگر شود...
او کمک می کند تا دل ها فربه و آباد شوند و هنگامی که دل ها بی کینه و پاک شدند ساختن جهانی با خشونت کمتر و انصاف و عدالتی بیشر، آسان تر خواهد شد.
دکتر_ناصر_مهدوی
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!