دانستنی های زندگی

🔴 ۱۵ تفاوت نظام درمانی ایران و استرالیا  

لطفا بخوانید و مقایسه کنید
 

۱_ بیمار به محض ورود به اورژانس یا پذیرش بیمارستان ، پذیرش می شود و از او در مورد نوع بیمه یا ... دفترچه و ... پرسیده نمی شود و بیمارستان حدود دو هفته بعد از ترخیص بیمار ، صورت حساب بیمار را برای اداره ی بیمه می فرستد، اگر بیمه نباشد به منزلش می فرستد و اگر بیمار وسع مالی نداشته باشد، دادگاه او را از پرداخت معاف کرده و این صورت حساب را دولت پرداخت می کند.

۲_ پزشکان فاقد کارانه هستند و از سالاری یا حقوق سالیانه که به شکل ماهانه به آن ها پرداخت می شود استفاده می کنند. این حقوق با کسر مالیات و بیمه سالیانه حدود ۱۵۰ هزار دلار استرالیا یا همان ۱/۵ میلیارد ماست و برای پرستاران و کارشناسان حدود ۱۰۰ هزار دلار استرالیا یا همان ۱ میلیارد تومان است.

۳_ یا باید دولتی کار کنی یا خصوصی، ارجاع بیمار به این بخش و مطب و ... هم ندارند و به شدت برخورد می شود، وزارت کار اجازه نمی دهد یک شهروند بیش از ۴۸ ساعت در هفته کار کند، می خواهد هرکس باشد و در هر صنفی.

۴_ چیزی به نام پزشک پنجه طلا و ... ندارند، همه ی پزشکان و پرستاران و پیراپزشکان می بایست برای تمدید اجازه ی کار در امتحانات سالیانه که برای ارتقای دانش آن ها و به روز نگه داشتن آن هاست شرکت کنند، رد شدن در امتحان مصادف با محرومیت از کار است. خطاهای پزشکی و پرستاری و  ... در کمیته ای بررسی می شود و ممکن است منجر به لغو اجازه ی طبابت یا کار در حرفه ی پرستاری یا پیراپزشکی شود‌.

۵_ در شهر آدالایت، سه دانشگاه وجود دارد و دانشگاه علوم پزشکی جداگانه هم ندارند و وزارت علوم در آنجا وظیفه ی اموزش پزشکی را بر عهده دارد، دانشجویان پزشکی از مقطع لیسانس پرستاری یا پیراپزشکی جذب می شوند، البته از مقطع دیپلم هم پذیرش می شوند.

۶_ پزشکی ۶ ساله است و بر اساس علاقه و مهارت دوره ی دو ساله تا سه ساله ی تخصص را بدون وقفه می گذرانند و دوره ی فوق تخصصی بعد از این هشت سال است و فوق تخصص می تواند مطب هم داشته باشد اما غالبا در بیمارستان های بزرگ و آموزشی و سنترال کار می کنند‌.

۷_ تحت هیچ شرایطی در نظام بیمه ای، یک شهروند بیمه شده، قبل از ویزیت و صلاحدید پزشک عمومی حق مراجعه به متخصص را ندارید، پزشک عمومی می تواند تمام آزمایش ها و ام آر آی و سی تی اسکن درخواست کند اما برای سی تی آنژیو و آم آر سی پی و .‌. باید متخصص تشخیص دهد، پرستار و ماما هم می توانند داروها و آزمایش های تشخیصی که در حدود صلاحیت آن هاست تجویز کنند و بیمه آن را تقبل می کند.

۷_استانداردهای بیمارستانی به شکل عجیبی با ما متفاوت است، کف بیمارستان ها موکت و بسیار تمیز نگه داشته می شود تا به طور مثال در بخش اطفال، یک بچه بتواند راحت روی آن ها بازی کند، نور شب و روز متفاوت است و بهداشت صوتی و نور و ... به شدت رعایت می شود(مقایسه شود با بیمارستان های نو ساز جدید ما)

۸_ ارزیابی بیمارستان ها توسط نهادهای مستقل صورت می گیرد و چیزی به نام اطلاع قبلی و مستندسازی وجود ندارد.

۹_ به ازای هر ۴ الی ۶ تخت یک پرستار وجود دارد و پرستار می بایست تمام توضیحات لازم را از وضعیت بیمار و درمان های صورت گرفته و در شرف درمان و اطلاعاتی در مورد بخش و پزشک و ... به بیمار و همراه وی ارائه دهد، توجه به شرایط بیمار از نظر فرهنگی و دینی و ... به حدی است که در استرالیا یک مقطع phd پرستاری با این گرایش وجود دارد‌. پرستار همه ی کارهای بیمار را انجام می دهد و به ندرت کمک بهیار وجود دارد. تمام کارهایی که نیاز به حمل بیمار و یا تکان دادن آن باشد  توسط دستگاه ها یا امکانات صورت می گیرد و پرستار هیچ کار بدنی را که مستلزم فشار باشد ، متحمل نمی شود.

۱۰_ چند آی سی یوی مختلف ندارند بلکه بیماران هر یک با یک پرستار در آی سی یو مراقبت می شوند و پرستار حتی برای برداشتن یک وسیله از استیشن پرستاری یک فرد مشخص به عنوان کمک دارد که این فرد وظیفه ی حمایت از پرستاران را برای دسترسی به وسایل برعهده دارد و پرستار تحت هیچ شرایطی بیمار را ترک نمی کند.

در گفتگوی رادیویی شبکه رادیویی سلامت موج ۱۰۲ اف ام (برنامه ی مخاطب خاص ساعت ۲۰) با دکتر نورالدین محمدی دانشیار دانشگاه ایران

✍️درج شده در روزنامه ی صدای ملت امروز ۹۸/۰۶/۰۴

⭕️کانال مهارت فکر
............... با ما همراه باشید 👇👇👇
 @thinkskills