«نظامیگری یا اصلاح ساختاری؟
🔻🔻🔻یادداشتی از #علیرضا_علویتبار منتشر شده در وبسایت #مشق_نو
چکیده:
🖊 در اختیار داشتن نیروی نظامی آموزش دیده، تخصصمحور و برخوردار از ابزارهای مناسب، و نیز محبوب و متکی به پشتیبانی مردم، شرط لازم تامین امنیت ملی است. اما، داشتن نیروی نظامی مناسب را نباید با «نظامیگری» خلط کرد. دخالت دادن نظامیان در تصمیمگیریهای غیرنظامی، سپردن اداره امور عمومی به نظامیان و تبدیل کردن نمادهای نظامی به یگانه نماد یک کشور، معادل نظامیگری است.
🖊 نظامیگری میتواند به تصویر کشور در افکار عمومی جهان لطمه بزند، به کاهش محبوبیت نظامیان منجر گردد و با گسترش حیطه دخالت نظامیان، از کارایی نظامی آنها بکاهد. به هر میزان نظامیان کشور بر انجام وظایف نظامی خویش تمرکز کنند و بهطور خاص به امور نظامی بپردازند، کارآمدی و اثربخشی بیشتری خواهند داشت. امنیت ملی تنها از سوی نیروهای خارجی تهدید نمیشود؛ جریانهای خشونتگرا و دارای گرایشهای تمامتخواهانه نیز میتوانند امنیت ملی را تهدید کنند و نظامیگری، میتواند بستر رشد چنین نیروهایی را فراهم سازد. اشتباه بزرگی است اگر گمان کنیم از طریق نظامیگری میتوانیم امنیت ملی را تأمین کنیم.
🖊 بزرگترین تهدید برای امنیت ملی، ساختار معیوب سیستم اداره عمومی ماست. سیستم اداره کننده امور عمومی کشور قادر نیست به موقع تصمیمگیری کند و از این گذشته، تصمیمهای دیرهنگام خود را نیز بهصورتی غیراثربخش به اجرا درمیآورد. دیرهنگام مشکلات را تشخیص میدهد، غلط ریشهیابی میکند، در خیال برای آنها راهحل تجویز میکند و راه حل خیالی را نیز کامل و بهنگام اجرا نمیکند.
🖊 بزرگترین خطا این است که کسانی گمان کنند برای مقابله با اغتشاش و گسیختگی موجود در نظام تصمیمگیری و اداره امور عمومی باید به سوی یکهسالاری و تکصدایی رفت. علت تداوم ساختار نادرست سیستم اداره امور عمومی همین تلاشهایی است که در راستای یکهسالاری صورت گرفته است. این تلاشها موجب غیرکارکردی شدن نهادهای مردمسالارانه چون انتخابات و مجلس از یک سو و گسترش بیاعتمادی عمومی از سوی دیگر شده است.
tinyurl.com/yyrmok6d
🔸 نشانی تلگرام «مشق نو»:
t.me/mashghenowofficial
🔸 نشانی وبسایت «مشق نو»:
http://mashghenow.com
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!