جنگ هفتاد و دو ملت!
💕 حضرت حافظ می فرماید :
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند
شکر ايزد که ميان من و او صلح افتاد
صوفيان رقص کنان ساغر شکرانه زدند
✍️ پیروان ادیان مختلف مثل یهودیت، مسیحیت و اسلام و یا هندو و بودایی کوهنوردانی هستند که قصد تسخیر قلة یک کوه را دارند.
✍️ وقتی هنوز روی سطح زمین واقعاند ، ممکن است فاصله زیادی با هم داشته باشند، اما اگر دو شرط برای همه کوهنوردان به وجود آید، یعنی اولاً همه قصد تسخیر قلة واحدی را داشته باشند و ثانیاً این قصد را عملی کنند، آن وقت هر چه بالاتر بروند، خواه ناخواه فاصلهشان از هم کمتر میشود و تا وقتی به قله برسند، فاصله صفر میشود.
✍️ پیروان ادیان نیز همین طورند و تا در قلمرو فقه هستند، بیشترین فاصلهها را با هم دارند. ولی وقتی وارد قلمرو اخلاقیات دین میشوند، فاصلهها کمتر میشود.
✍️ وقتی وارد قلمرو اعتقادات میشوند، باز هم کمتر میشود و وقتی وارد قلمرو تجربه دینی بشوند که قله این کوه است، فاصلهها به صفر میرسد.
✍️ اما چون بیشتر مردم در مرتبه فقه میمانند و اگر خیلی همت کنند به مرحله اخلاقیات میرسند، میبینیم فاصلهها زیاد است. ولی همان طور که گفتم، وقتی به مرحله تجربه دینی رسیدند، فاصلهها صفر میشود.
💞 حضرت مولانا که او را ملای رومی نیز گویند ، می فرماید :
چار کس را داد مردی یک درم
آن یکی گفت این به انگوری دهم
آن یکی دیگر عرب بُد گفت لا
من عنب خواهم نه انگور ای دغا
آن یکی ترکی بُد و گفت این بنُم
من نمیخواهم عنب خواهم اُزُم
آن یکی رومی بگفت این قیل را
ترک کن خواهیم استافیل را
در تنازع آن نفر جنگی شدند
که ز سرِّ نام ها غافل بدند
مشت بر هم میزدند از ابلهی
پُر بدند از جهل و از دانش تهی
صاحب سرّی عزیزی صد زبان
گر بُدی آنجا بدادی صلحشان
✍️ اینجاست که ابن عربی، مولانا و عطار مسلمان کنار کسانی مثل مایستراکهارت و رویس بروک و زوزو در مسیحیت و شانکارا و رامانینجا در آِین هندو مینشینند.
✍️ شکی نیست که اگر ما با صداقت و جدّیت به دین و مذهب خود ملتزم شویم و عملاً تا انتها برویم، بیشک به یک جا میرسیم.
✍️ در این صورت وحدت فرهنگی حاصل میشود و به عبارت دیگر اگر پیروان همه ادیان و مذاهب معنویت مذهب خود را جدی بگیرند، بیشک در جامعه به لحاظ فرهنگی همسویی پدید میآید .
✍️ فرهنگ واحد جهانی در صورتی پدید میآید که یک فرهنگ واحد معنوی باشد و آرزوی هر انسان معنوی این است که به آنجا برسد، هر چند ما باید آرزوهایمان را با واقع بینی منطبق کنیم و فکر نکنیم این آرزو به زودی تحققپذیر است.
❣️شیخ مصلح الدّین سعدی نیکومرام فرماید :
عجب ناید از سیرت بخردان
که نیکی کنند از کَرَم با بدان
@iman_va_azadi
🌹❤️🌹🌷🌹❤️🌷
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!