مگه میشه عاشق این شخصیت نشد؟!!
❤️مگه میشه عاشق این شخصیت نشد؟!! 👇👇
💠 هرکه را می دید، سلام می کرد و کسی در سلام بر او سبقت نگرفت.
💠وقتی با کسی دست می داد، دست خود را زودتر از دست او بیرون نمی کشید و صبر می کرد تا طرف مقابل دستش را بکشد.
💠 با مردم چنان معاشرت می کرد که هرکس گمان می کرد عزیزترین فرد نزد ایشان است.
💠 سکوتی طولانی داشت و تا نیاز نمی شد، لب به سخن نمی گشود.
💠 هرگاه با کسی هم صحبت می شد، به سخنان او خوب گوش فرا می داد.
💠 چون با کسی سخن می گفت، کاملا برمی گشت و رو به او می نشست.
💠 در مجلس جای خاصی را به خود اختصاص نمی داد و از آن نهی می کرد.
💠 هرگز سخن کسی را قطع نمی کرد، مگر آن که حرف لغو و باطل بگوید.
💠 هدیه را قبول می کرد، اگرچه به اندازه یک جرعه شیر بود.
💠 هرکه عذر می آورد ،عذر او را قبول می کرد.
💠 هرگز مذمت مردم را نمی کرد و بسیار مدح آنان نمی گفت.
💠 بر جسارت دیگران صبر می فرمود و بدی را به نیکی جزا می داد.
💠 سراغ اصحاب خود را می گرفت و همواره جویای حال آنان می شد.
💠 اصحاب را به بهترین نام هایشان صدا می زد.
💠 هرگاه چیزی به فقیر می بخشید، به دست خودش می داد و به کسی حواله نمی کرد.
💠 عزیزترین افراد نزد او کسی بود که خیرش بیشتر به دیگران می رسید.
💠 پیران را بسیار اکرام می کرد و با کودکان بسیار مهربان بود.
💠 برای فوت دنیا ناراحت نمی شد و یا به خشم نمی آمد.
💠 برای خدا آن چنان به خشم می آمد که دیگر کسی او را نمی شناخت.
💠 هرگز برای خودش انتقام نگرفت، مگر آن که حریم حق شکسته می شد.
💠 هیچ خصلتی نزد آن حضرت منفورتر از دروغگویی نبود.
💠 هرگز درهم و دیناری نزد خود پس انداز نکرد.
💠 در خوراک و پوشاک چیزی زیادتر از خدمتکارانش نداشت.
💠 کفش و لباسش را خودش وصله می کرد.
💠 با دست خودش شیر می دوشید و پای شترش را خودش می بست.
💠 همیشه خوشبو بود و بیشترین مخارج آن حضرت برای خریدن عطر بود.
💠 همیشه با وضو بود و هنگام وضوگرفتن مسواک می زد.
💠 تا گرسنه نمی شد، غذا میل نمی کرد و قبل از سیرشدن از تناول منصرف می شد.
💠 وقت آشامیدن سه جرعه آب می نوشید؛ اول آن ها بسم الله و آخر آن ها الحمدلله می گفت.
💠 اوقات داخل منزل را به سه بخش تقسیم می کرد: بخشی برای خدا، بخشی برای خانواده و نیز بخشی برای خودش بود، و وقت خودش را نیز با مردم قسمت می کرد.
« محمد»(ص) این گونه بود! ما چگونه ایم؟!
📚 برگرفته از «منتهی الآمال» مرحوم محدث قمی و «مکارم الاخلاق» مرحوم طبرسی.
سلام و صلوات خدا بر بهترین بندگانش حضرت محمد مصطفی(ص) و آل پاکش.
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!