ديوها يا ديمن هاي دروني!
ديوها يا ديمن هاي دروني!
شيطان هاي بسياري در جهان هاي دروني و در ناخودآگاه ما قرار وجود دارند و هر كدام از آن ها در جهت خدمت به نيروي منفي يا سياه فعاليت مي كنند.
هر كدام از آن ها مربوط به يك خصوصيت و صفت منفي ئي است كه ما در درون و در ناخودآگاه مان به آن ها غذا مي دهيم و آن ها بزرگ تر مي شوند.
شيطان ها با توجه به رتبه و مقام و صفت مربوط به خود، انواع متنوعي دارند و هر كدام از آن ها در قسمتي از مسير دروني به استقبال مريد مي روند.
شيطان هاي ابتداي مسير كه به ديو يا ديمن مشهورند، ضعيف تر هستند و رفته رفته قدرت آن ها در طول مسير بيشتر مي شود.
ديوها يا ديمن ها، شيطان هاي كوچكي هستند و هر كدام از آن ها مي توانند در صفت ديمن حرص، آز، بدخواهي، آرزو و ... وجود داشته باشند.
هر يك از آن ها در بخشي از مسير دروني و معنوي در سر راه مريدي كه به خودسازي و شناخت خويشتن مشغول است، قرار خواهند گرفت. ديمن ها در ابتداي مسير، آن چنان كه بايد قوي نيستند و با ايستادگي مريد در مقابل شان، آن ها از بين مي روند؛ اما رفته رفته مريد با ديوها يا ديمن هاي قوي تري رو به رو خواهد شد كه از بين بردن آن ها، زمان، انرژي و كار بيشتري لازم دارد و به راحتي نمي توان آن ها را از بين برد.
ديمن يا ديوهاي ابتدايي به صورت ديو آرزو، ديو بدخواهي و ديو ذهني ظاهر مي شوند.
در لغت نامه دهخدا « ديو » همرديف با شيطان و ابليس و اهريمن ذكر شده است. ديمن ها يا ديوها انسان را به انجام اعمال پست و ناشايست مطابق با جنس و مقامي كه در آن قرار دارند، تشويق و ترغيب مي كنند.
اگر انسان داراي ديو يا ديمن بدخواهي باشد، آن ديو او را به انجام كارهاي بدخواهانه عليه ديگران دعوت خواهد كرد و تا زماني كه آن ديو يا ديمن در وجود فرد و در ناخودآگاه او قرار دارد، انسان خواه نا خواه اعمال مربوط به آن ديمن را انجام خواهد داد.
در شاهنامه فردوسي ديوها يا همان ديمن ها، به دو صورت انساني و صفات منفي و رذايل اخلاقي به تصوير كشيده شده اند.
در شاهنامه، ديوها نماد بدي و شرّ هستند، شكل هاي متفاوتي دارند، هر كدام نام هاي مخصوص به خود را دارند، همانند بيد، سنجه، اكوان ديو كه در هيات گورخري ظاهر مي شود و ديو سپيد.
از اينجا مي توان به راحتي نتيجه گرفت كه كشتن همه اين ديوها يا ديمن ها توسط رستم، در جهان هاي دروني به وقوع مي پيوندد و همگي مربوط به تجارب دروني هستند و جنبه بيروني ندارند. برخي از ديوها صورت انساني ندارند و نماينده صفات منفي و رذايل اخلاقي هستند و مي توانند در شكل هاي ديگري ظاهر شوند، همانند ديو نياز، ديو خشم، ديو رشك، ديو شهوت، ديو كينه، ديو دروغ و ديو آز و ...
اگر وارد مسير حقيقت شويد و در آن پيشرفت كنيد، با ديمن هاي جهان هاي دروني رو به رو خواهيد شد.
مهم ترين كاري كه مي توان در مقابل اين ديوها و يا ديمن ها علي الخصوص در ابتداي مسير انجام داد، اين است كه در مقابل آن ها ايستاد.
نبايد از آن ها ترسيد، هر چند از لحاظ تنومندي بزرگ تر از ما باشند.
نبايد از آن ها ترسيد، اگر چه داراي ظاهر كريه و ترسناكي باشند.
اگر در مقابل آن ها ايستادگي كنيد، نابود خواهند شد.
هر ديو يا ديمني كه در درون از بين مي رود، صفات و ويژگي هاي مربوط به آن ديو يا ديمن از درون شما پاك مي شود و نور الهي زنداني شده توسط آن ديمن يا ديو آزاد مي گردد.
شيطان هاي بسياري در جهان هاي دروني و در ناخودآگاه ما قرار وجود دارند و هر كدام از آن ها در جهت خدمت به نيروي منفي يا سياه فعاليت مي كنند.
هر كدام از آن ها مربوط به يك خصوصيت و صفت منفي ئي است كه ما در درون و در ناخودآگاه مان به آن ها غذا مي دهيم و آن ها بزرگ تر مي شوند.
شيطان ها با توجه به رتبه و مقام و صفت مربوط به خود، انواع متنوعي دارند و هر كدام از آن ها در قسمتي از مسير دروني به استقبال مريد مي روند.
شيطان هاي ابتداي مسير كه به ديو يا ديمن مشهورند، ضعيف تر هستند و رفته رفته قدرت آن ها در طول مسير بيشتر مي شود.
ديوها يا ديمن ها، شيطان هاي كوچكي هستند و هر كدام از آن ها مي توانند در صفت ديمن حرص، آز، بدخواهي، آرزو و ... وجود داشته باشند.
هر يك از آن ها در بخشي از مسير دروني و معنوي در سر راه مريدي كه به خودسازي و شناخت خويشتن مشغول است، قرار خواهند گرفت. ديمن ها در ابتداي مسير، آن چنان كه بايد قوي نيستند و با ايستادگي مريد در مقابل شان، آن ها از بين مي روند؛ اما رفته رفته مريد با ديوها يا ديمن هاي قوي تري رو به رو خواهد شد كه از بين بردن آن ها، زمان، انرژي و كار بيشتري لازم دارد و به راحتي نمي توان آن ها را از بين برد.
ديمن يا ديوهاي ابتدايي به صورت ديو آرزو، ديو بدخواهي و ديو ذهني ظاهر مي شوند.
در لغت نامه دهخدا « ديو » همرديف با شيطان و ابليس و اهريمن ذكر شده است. ديمن ها يا ديوها انسان را به انجام اعمال پست و ناشايست مطابق با جنس و مقامي كه در آن قرار دارند، تشويق و ترغيب مي كنند.
اگر انسان داراي ديو يا ديمن بدخواهي باشد، آن ديو او را به انجام كارهاي بدخواهانه عليه ديگران دعوت خواهد كرد و تا زماني كه آن ديو يا ديمن در وجود فرد و در ناخودآگاه او قرار دارد، انسان خواه نا خواه اعمال مربوط به آن ديمن را انجام خواهد داد.
در شاهنامه فردوسي ديوها يا همان ديمن ها، به دو صورت انساني و صفات منفي و رذايل اخلاقي به تصوير كشيده شده اند.
در شاهنامه، ديوها نماد بدي و شرّ هستند، شكل هاي متفاوتي دارند، هر كدام نام هاي مخصوص به خود را دارند، همانند بيد، سنجه، اكوان ديو كه در هيات گورخري ظاهر مي شود و ديو سپيد.
از اينجا مي توان به راحتي نتيجه گرفت كه كشتن همه اين ديوها يا ديمن ها توسط رستم، در جهان هاي دروني به وقوع مي پيوندد و همگي مربوط به تجارب دروني هستند و جنبه بيروني ندارند. برخي از ديوها صورت انساني ندارند و نماينده صفات منفي و رذايل اخلاقي هستند و مي توانند در شكل هاي ديگري ظاهر شوند، همانند ديو نياز، ديو خشم، ديو رشك، ديو شهوت، ديو كينه، ديو دروغ و ديو آز و ...
اگر وارد مسير حقيقت شويد و در آن پيشرفت كنيد، با ديمن هاي جهان هاي دروني رو به رو خواهيد شد.
مهم ترين كاري كه مي توان در مقابل اين ديوها و يا ديمن ها علي الخصوص در ابتداي مسير انجام داد، اين است كه در مقابل آن ها ايستاد.
نبايد از آن ها ترسيد، هر چند از لحاظ تنومندي بزرگ تر از ما باشند.
نبايد از آن ها ترسيد، اگر چه داراي ظاهر كريه و ترسناكي باشند.
اگر در مقابل آن ها ايستادگي كنيد، نابود خواهند شد.
هر ديو يا ديمني كه در درون از بين مي رود، صفات و ويژگي هاي مربوط به آن ديو يا ديمن از درون شما پاك مي شود و نور الهي زنداني شده توسط آن ديمن يا ديو آزاد مي گردد.
(؟)
+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۹۵/۰۸/۲۰ ساعت 8:58 توسط شفیعی مطهر
|
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!