نوحه سرایی! پسندیده یا ناپسند؟!
پسندیده یا ناپسند؟!
محمد بن علی بن حسین بن بابویه قمی، معروف به ”شیخ صدوق” در کتاب ”من لایحضره الفقیه" مینویسد:
و من الفاظ الرسول صلي الله عليه وسلم: "النیاحة من عمل الجاهلیة"
از فرمایش های پیامبر صلي الله عليه و آله است که نوحه سرایی از اعمال دوران جاهلیت است.
امام حسين (علیه السلام) نیز در شب عاشورا خطاب به حضرت زینب می فرمایند :
در عزای من گريبان پاره نكن، به سر و صورت خود نزن، صدايت را بلند نكن و صبور باش.
قرآن کریم نیز می فرماید :
در هنگام مصیبت صبور باشید و بگویید:
"انا لله و انا الیه راجعون."
الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّـهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
﴿سوره بقره،آیه 156﴾
أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَ أُولَـئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ »
(سوره بقره آیه 157)
و شما را آزمایش میکنیم با چیزی از قبیل ترس و گرسنگی و نقصان در مال و جان و محصولات و بشارت بده صبرکنندگان را.
آنانی که اگر مصیبتی به آن ها برسد، میگویند :
ما از خداییم و به سوی او برمی گردیم. همین گروهاند که بر آن ها درود و رحمت از جانب پروردگارشان نازل میشود و همین گروه اند که هدایت یافته هستند.
این آیه به طور صریح و آشکار، وظیفه مومنان را در قبال آزمایش های الهی و مصیبت ها مخصوصاً مصیبت از دست دادن عزیزان، بیان میفرماید، واضح است که بی صبری و بر سر و سینه زدن، خلاف راه صابران است.
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!