دانستنی های زندگی

بسته خروج از رکود را اجرا کنند یا اقتصاد مقاومتی را؟ 

نقشه جامع علمی کشور را اجرا کنند یا برنامه توسعه را؟ 

نقشه راه تنگنای نقدینگی را عملی کنند یا برجام 2 را؟ 

اصلاح نظام اداری را پی بگیرند یا خصوصی سازی را؟ 

مهندسی فرهنگی را عملیاتی کند یا سند تحول بنیادین آموزش و پرورش را؟

2- وقتی تعداد و تنوع برنامه ها زیاد شد، و این برنامه ها تبدیل به یک سند واحد نشده باشد، آنگاه این برنامه ها تبدیل به معیارهای عملکرد نمی شود. بنابراین پاسخ گویی و پاسخ خواهی به درستی انجام نمی شود. من به عنوان یک وزارت خانه یاد می گیرم که هر وقت از من گزارش خواستند، یک گزارشی سر هم کنم و بدهم.

3- فرهنگ LIFO رواج پیدا می کند. حسابداران و انبارداران یک روشی دارند که به آن می گویند لایفو (Last in First Out) یعنی آخرین قطعه ای که وارد انبار شد، همان اولین قطعه ای خواهد بود که خارج خواهد شد. تعدد برنامه ها، در ذهن شخص/سازمان/کشور نیز منجر به فرهنگ LIFO می شود. یعنی آخرین کاری که تعریف شده، مبنای عمل من خواهد بود؛ مثلا الان خروج از رکود مطرح است، سه ماه دیگر اقتصاد مقاومتی برجسته می شود و شش ماه بعد اجرای برنامه ششم. مهم این است که آخرین چیزی که مطرح می شود، چیست.

🔘 نتیجه شوم همزمانی برنامه زدگی و بی برنامگی:

در این حالت، برنامه ها، دست خورده و لجن مال می شوند. به واسطه این که ما هم برنامه ها و  سیاست ها را اعلام کرده ایم، الان کمتر ایده ای یافت می شود که تا به حال مطرح نشده باشد و چون مطرح شده و اجرا نکرده ایم ،همه ایده ها (برنامه ها و سیاست ها) دست مالی شده است و هر کدام که مطرح می شود می گوییم ای بابا، ما این را اجرا کردیم و به نتیجه نرسیدیم.

🔘نکته راهبردی پایانی: 

بر اساس مدل موعود (مدیریت استراتژيک منعطف، واکنش سریع، عمل گرا و دورنگر) استراتژی ها از منابع متفاوت و در زمان های مختلف می جوشند، بنابراین هیچ ایرادی ندارد که به صورت داینامیک و پویا استراتژی ها و برنامه های ما تغییر کند، ولی در نهایت ما باید یک سند راهبردی معطوف به عمل داشته باشیم که بیانگر اولویت های اصلی و روشن و شفاف همراه با اهداف کمی قابل اندازه گیری و اقدامات عملیاتی قابل پیگیری است. وگرنه دچار سندروم بی برنامگی در عین داشتن برنامه خواهیم شد.