ما مجبور نیستیم ...
دخالتهای دیگران، گاهی چنان در زندگی تکرار و عرف میشود که ما «اختیار و انتخاب» را که «مهمترین ویٰژگی انسان بودن» است، با «احترام به خواسته دیگران» معامله میکنیم...
شاید باید هر روز این متن را با خودمان بخوانیم و تکرار کنیم:
ما مجبور نیستیم برای شرایط زندگیمان به کسی توضیح دهیم.
ما مجبور نیستیم برای اولویتهای زندگیمان به کسی توضیح بدهیم.
ما مجبور نیستیم برای این که نیاز داریم با خودمان خلوت کنیم و تنها باشیم، به کسی توضیح بدهیم.
ما مجبور نیستیم به دیگران بگوییم که با همه افکار آن ها موافق هستیم.
ما مجبور نیستیم به همه درخواست های یک نفر، پاسخ مثبت بدهیم.
ما مجبور نیستیم برای وضع ظاهریمان به کسی توضیح بدهیم.
ما مجبور نیستیم برای سلیقه و ذائقه خودمان به کسی توضیح بدهیم.
ما مجبور نیستیم برای شغلی که انتخاب کردهایم، به کسی توضیح بدهیم.
ما مجبور نیستیم برای عقاید سیاسی و مذهبی خود به کسی توضیح بدهیم.
ما مجبور نیستیم برای ازدواج کردنمان به کسی توضیح بدهیم.
ما مجبور نیستیم برای ازدواج نکردنمان به کسی توضیح بدهیم.
مگر آن که بپذیریم «مجبوریم انسان نباشیم»...
(دیوید ویلیام)
" آگاهی" و "دانایی" مسئولیت آور است . "هر که آگاه تر مسئول تر !".آن که می داند مسئول انجام رسالت دانایی خود است و آن که نمی داند در خوشی کاذب نادانی غوطه ور است !! بنا براین آگاهی مقدمه احساس مسئولیت است . آن که "خوشی نادانی !" را بر "درد دانایی" ترجیح می دهد قطعا از آگاهی و دانایی گریزان است !پس "خواندن" آگاهی بخش و مسئولیت آور است و "نخواندن " مایه احساس راحتی !! آیا شما باز هم می خوانید ؟!!!